De schoolkeuze door een twijfelende moeder

De schoolkeuze door een twijfelende moeder

De kogel is door de kerk! Om precies te zijn zes weken voor Otis zijn vierde verjaardag. Dan mocht het ook wel een keertje, maar de schoolkeuze was niet niks met deze twijfelkont als moeder.

De schoolkeuze

Het lijkt zo simpel misschien, maar dat is het niet. Zeker niet bij je eerste kindje. Nummers 2 en verder die gaan natuurlijk vaak naar hetzelfde schooltje, dus die keuze wil je bewust maken. Wat is goed voor jouw kind en waar zal hij of zij zich op zijn of haar gemak voelen? Kijk je naar de behaalde cijfers van de school zelf, welke je kunt vinden op de website van de Inspectie van het Onderwijs? Of kijk je naar de onderwijsvorm of naar de keuze vriendjes en vriendinnetjes?

Basisschool nummer één in kannen en kruiken

Ik vond het toch echt een hele moeilijke keuze, waar ik serieus een half jaar over gedaan heb! Vlak voor de zomervakantie vorig jaar ben ik bij schooltje nummer 1 gaan kijken. Dat vond ik eigenlijk direct erg leuk! Ze hadden een creatieve manier van onderwijs. De kinderen kregen vanaf het begin al Engels én er was nog schoolzwemmen. In mijn tijd was dat normaal, maar tegenwoordig zijn dit blijkbaar uitzonderingen. Otis was niet bij deze open dag, omdat hij die dag op de opvang aanwezig was. Het voelde goed, dus ik dacht mijn keuze gemaakt te hebben.

De twijfel slaat toe

Nou, simpel toch, zou je denken? Niet helemaal… Na de zomervakantie bleken namelijk drie goede vriendjes die bij Otis op de opvang zitten, alle drie naar eenzelfde andere school te gaan. Nu moet natuurlijk iedereen dat voor zich weten. Alleen als je kind drie dagen per week uit de opvang komt en vertelt dat hij zo leuk met deze drie vriendjes heeft gespeeld, dan ga je toch twijfelen. Daarnaast vonden de ouders van deze drie jongetjes het ook allemaal steeds super jammer dat Otis ook niet naar hetzelfde schooltje zou gaan. Ik hoorde van hen natuurlijk ook allemaal positieve verhalen over schooltje nummer twee. Ook scoorde deze school een hoger cijfer in de landelijke rapporten, dus je raadt het al… Ik begon te twijfelen!

School nummer twee bekijken

Toch maar even na de zomervakantie een afspraak gemaakt met de directrice van schooltje nummer twee om eens te zien hoe het er daar aan toe gaat. Wederom was Otis hier niet bij. Ook dit was een erg leuk schooltje, met een meer zelfstandige onderwijsmethode (wat aan de ene kant super leerzaam is, maar je kind moet wel de discipline hiervoor hebben). Hier hadden ze continue rooster, wat ik wel erg prettig vond én er gingen vriendjes van hem naartoe. Oké, misschien had ik op dat moment te snel een beslissing gemaakt, maar ik besloot toen om voor schooltje nummer twee te kiezen.

De beste schoolkeuze voor je kind

Toch bleef ik twijfelen… Het zat mij niet lekker dat Otis van de drie vriendjes maar bij één daarvan in de klas zou komen en dat kwam doordat ze een splitsing gingen maken op basis van de geboortedatum. Nu lijkt dat geen ramp, maar op de opvang hoorde ik van de juffen dat Otis bij dit ene vriendje nogal ‘geleefd’ werd. Ze zijn super goede vriendjes daar, maar tijdens het samen spelen valt het de juffen op dat Otis geen kans krijgt om zelf keuzes te maken. Het andere jongetje staat wat sterker in zijn schoenen en ‘overruled’ hem. Dan kun je natuurlijk kiezen om Otis juist daarmee te confronteren zodat hij kan leren om hiermee om te gaan. Op iedere school zitten natuurlijk kinderen waar ze beter of minder goed mee omgaan en er zijn leraren bij om het te begeleiden, maar toch…

Groot overleg!!

Het zat mij niet lekker en besloot te overleggen met de juffen op de opvang. Zij kennen Otis door en door en kennen ook alle scholen uit de buurt. De naschoolse opvang zit ook in hetzelfde gebouw als zijn huidige opvang en de juffen hebben natuurlijk veel ervaring met de verschillende scholen. Zij adviseerde mij dat schooltje nummer één beter zou aansluiten bij kinderen die wellicht wat extra aandacht nodig hebben. Otis is zeker niet dom, maar op de één of andere manier heb ik het gevoel dat hij misschien wat meer aandacht nodig heeft. Sowieso omdat hij natuurlijk al op logopedie zit. Daar dachten de juffen hetzelfde over.

Change of plans?

Ze bevestigden eigenlijk wat ik van binnen al dacht en hopla, ik maakte weer een afspraak bij school nummer één. Deze keer met Otis en zijn vader erbij. Hij vond het natuurlijk allemaal super spannend en interessant en hij reageerde super goed op het klasje waarin hij terecht zou komen. Daar zaten ook kindjes die hij al kende en het voelde gelijk goed. Na overleg met zijn vader toch gekozen voor dit schooltje, waar mijn keuze in het begin al naar uitging. Ook al ga ik nu de confrontatie voor Otis niet aan met overheersende kindjes, denk ik dat hij deze uitdaging later ook nog wel zal tegenkomen en hier ga ik hem bij helpen. Eerst even wat meer zelfvertrouwen kweken en wennen op school, zodat hij een goede start heeft!

Nu moet ik het Otis alleen nog gaan vertellen, die heeft het steeds over school nummer twee… Dat krijg je nou van zo’n twijfelkont als moeder!

Heb je mijn eerdere blog al gelezen over onze voorbereidingen voor de basisschool? Of wil je meer lezen over mijn mom-struggles? Je kunt het vinden op de blog!

Visuals: Shutterstock

Het leed dat stofzuigen heet

Het leed dat stofzuigen heet

Sommige mensen vinden het héérlijk om lekker hun huis te poetsen. Helaas behoor ik niet tot die groep, maar ik geniet wel graag van een schoon huis. Vooral stofzuigen is niet mijn hobby…

Neurotisch schoon?

Het is natuurlijk lekker dubbel. Ja, ik ben gek op een schoon huis en mijn vriend noemt mij zelfs een tikkeltje neurotisch wat betreft een schoon huis (wat natuurlijk helemaal niet waar is ;-)). Na het avondeten wil ik gewoon een schone kookplaat, ook al zitten er maar een paar spetters op. Dan is het gewoon weer fris en netjes. Bij wat kruimels op de grond beginnen mijn handen te jeuken en wil ik de stofzuiger pakken en de waterspetters op de badkamer spiegel die veeg ik weg. Ik heb zelfs zo’n speciaal apparaat om de ramen te zemen. Ik zou de andere kant op kunnen kijken en het laten voor wat het is, maar nee, liever niet dus.

Stofzuigen zal nooit een hobby worden

Nee, stofzuigen is geen hobby van mij en dat zal het ook nooit worden. Mijn vriend doet het ook wel eens voor mij en dan is hij dus serieus, met vijf (!) minuten klaar. Laten we het erop houden dat als ik ook met vijf minuten klaar zou zijn, dat ik dan iedere dag het apparaat wel even door het huis zou halen. Bij wijze van spreken dan hè? Ik zuig dus ook onder de bank, tussen en onder de kussens van de bank, neem de plinten mee en kom, tot grote ergernis, ook op de irritante plekjes, waarvoor je van alles moet verplaatsen. Want ja, ALS ik dan de stofzuiger pak, dan doe ik het ook gelijk goed zeg maar. Ik heb dan wel niet z’n huis als uit een magazine, maar schoon moet het wel zijn.

Stofzuig-irritaties

Gelukkig wordt ik er niet chagrijnig van, nou ja, alleen als Otis mij gaat plagen en steeds de stekker uit het stopcontact trekt. Nee, dat mag hij natuurlijk niet, maar daar trekt hij zich niks van aan. Mijn stofzuiger is een topding overigens. Een Miele, zo’n zware met een zuigkracht die tegenwoordig niet meer verkocht wordt, omdat hij met gemak je vers gelegde laminaat de vloer uit trekt. Bij wijze van spreken dan he? Hij is dus wel enorm zwaar en blijft regelmatig achter hoeken hangen (irritatie puntje één) net als het snoer, wat soms vastzit onder de deur (irritatie puntje twee).

Maar goed, ik mag natuurlijk helemaal niet klagen. Mijn stofzuiger is top! En na afloop ben ik ook intens gelukkig dat het weer achter de rug is!

Visuals: Shutterstock

Met gemak gooi je het in de prullenbak: drillen die kinderen!

Met gemak gooi je het in de prullenbak: drillen die kinderen!

Met kleine dingen in de opvoeding kun je kinderen veel bijbrengen. Het afval leren weggooien in de prullenbak is daar een goed voorbeeld van.

Afval op straat? Dat mag niet!

Otis en ik liepen laatst op straat en Otis reageerde nogal verbaasd toen hij een leeg pakje drinken op de stoep zag liggen. ‘Mama kijk, een kindje heeft dat op de grond gegooid! Dat mag toch niet?!’. Wow, toch best trots dat hij dat zo uit zichzelf zei, antwoordde ik ‘Dat klopt Otis, je mag geen afval op straat gooien. Dat hoort in de afvalbak.’. Otis gooit natuurlijk niks op straat en ook binnen moet hij, als hij bijvoorbeeld zijn doosje rozijnen leeg heeft, deze zelf weggooien in de prullenbak. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen toch?

Normen en waarden

Als kinderen van jong af aan al leren dat je afval in de afvalbak moet gooien, dan ziet de toekomst op straat er aardig schoon uit denk ik. Al geloof ik echt niet dat er ouders zijn die nadrukkelijk zeggen dat kinderen hun lege pakje drinken op de grond moeten gooien, of erger nog, zelf dat voorbeeld geven. Zou het dan op een bepaalde leeftijd stoer zijn, gewoon om iets te doen wat niet mag? Of misschien om indruk te maken op vriendjes? Dat vraag ik mij soms af.

Drillen maar!

Thuis gooit Otis dus zelf zijn afval weg en als hij het vergeet, dan help ik het hem herinneren. Het is een kleine moeite voor hem en hij is tenslotte geen prins Lodewijk de veertiende. Ik vind het belangrijk dat dit een gewoonte voor hem wordt of is, want met deze kleine dingen geef je je kind wel normen en waarden mee. Lukt dit niet, dan kun je altijd nog de chantage-tactiek inzetten. 😉

Prullenbak keuze

De keuze voor de juiste prullenbak is trouwens nog helemaal niet zo gemakkelijk. Ik heb een simpele ronde hoge met een binnenemmer, waar de vuilniszak in gaat en een pendaal om hem te openen. Niks mis mee, zou je denken. Nou, eerlijk gezegd vind ik het vuilniszak verschonen echt een toestand. Uiteraard prak ik hem altijd helemaal vol, waardoor de vuilniszak vacuüm lijkt te trekken. Dan sta je met de binnenemmer met volle vuilniszak erin, aan die zak te sjorren, terwijl je met je voeten en je knieën de buitenemmer op zijn plek probeert te houden. Zie je het voor je? Hopelijk ben ik hier niet de enige in.

Voor mij is het dus tijd om mij eens te verdiepen in een nieuwe afvalbak . Eentje waarvan ik zelf gemakkelijker de volle zak eruit krijg. Gelukkig gooit Otis zijn eigen afval weg, dus die zak komt wel vol!

Mijn kerstwens aan alle ouders met een ziek kind

Mijn kerstwens aan alle ouders met een ziek kind

Als ik een kerstwens tot mijn beschikking had, dan was deze voor jullie. Dan zou ik wensen dat ik jullie dit jaar gewoon een fijne kerst kon wensen.

Kerststress

Dat jullie grootste stress moment zou zijn dat je te laat online kerstkleding voor de kids hebt besteld, dus dat alles uitverkocht is in de maat die jij nodig hebt. Of dat je jullie gerecht voor het kerstdiner verpest, doordat je een ingrediënt bent vergeten te kopen of de oven verkeerd hebt ingesteld. Helaas is dat dit jaar niet jullie grootste probleem.

Kerst boeit überhaupt niet dit jaar. Fijne dagen? Hoezo, mijn kind ligt in het ziekenhuis! Terwijl dat kleine hummeltje vecht voor zijn leven zeuren jullie over file, drukte op het werk of dat het weekend alweer voorbij is.

De wereld op zijn kop

Wat kan het leven toch plotseling compleet op zijn kop staan. Een moment van bezinning om je te realiseren hoe gelukkig je wel niet bent en hoe relatief alles is als er zoiets in je nabije omgeving gebeurt. Een moment dat je met je neus op de feiten wordt gedrukt. De liefde voor je kind overwint alles en daar zet je alles voor opzij. Hoe hard je ook bereid bent om voor je kind te vechten, sommige gevechten kunnen ze helaas alleen zelf aangaan. Dat breekt je hart als ouder zijnde.

Beschermen

Zo hoort het niet te zijn. Jij wil ze tegen alles en iedereen kunnen beschermen en nu moet je het vertrouwen uit handen geven. Je bent machteloos en kunt alleen maar toekijken en jezelf overgeven aan de situatie. Dit gaat in tegen al je instincten.

Kerstwens

Deze blog is voor alle mensen voor wie het geen kerst is dit jaar. Mijn wens voor jullie is gezondheid van de mensen die jullie liefhebben. Dat is tenslotte waar het om gaat in het leven. Het gaat niet om een grote kerstboom met kado’s eronder maar om liefde, gezondheid en genieten van kleine dingen. De mooiste momenten en herinneringen zijn tenslotte onbetaalbaar.

Doen jullie mee met mij en steken jullie een kaarsje op voor alle andere gezinnen waaraan wij denken deze dagen?

Waarom ik niet zonder goed internet kan (een basisbehoefte in mijn Maslov piramide)

Waarom ik niet zonder goed internet kan (een basisbehoefte in mijn Maslov piramide)

Ik had 20 jaar geleden, toen wij voor het eerst inbelverbinding kregen thuis, nooit kunnen bedenken dat goed internet zo belangrijk zou worden voor mij!

Internet back in the days

Wat een verschil in de tijd waarin ik opgroeide! Als midden dertiger hadden wij pas internet (niet schrikken, over de telefoonlijn) vanaf mijn 14e levensjaar denk ik zo. Sorry jongens, er is sinds de tijd dat ik opgroeide zoveel veranderd, dat het inmiddels soms voelt alsof ik uit de steentijd kom. Toen moest je soms wel een minuut wachten totdat je verbinding had! Tegenwoordig kun je dan als internetprovider wel opdoeken geloof ik. Benieuwd hoe snel jouw internet is? Hier kun je met één druk op de knop je internet snelheid testen.

TV kijken via internet

Internet is wel een deel van ons dagelijks leven geworden. Naast het gebruik van de mobiele telefoon, kijken wij thuis bijvoorbeeld alleen nog maar tv via internet. Waar ik vroeger om 17:30 klaar zat voor Sesamstraat, of waar je nog snel om 19:55 ging plassen voordat Goede Tijden, Slechte Tijden begon, kijken wij thuis wanneer het ons uitkomt. Lang leve Netflix! Dat is voor ons de nieuwe manier van tv kijken. Dat betekent echter wel dat we goed internet nodig hebben.

Kijken wat jij wilt en wanneer het jou uitkomt

Mijn lieve Otis is namelijk gewend (ofwel ‘verwend’) om als hij tv kijkt te kunnen kiezen. Als er dus een keer internet storing is, dan begrijpt hij totaal niet dat hij moet ‘kijken wat de pot schaft’ om het maar even cru te zeggen. ‘Mama, ik wil kiezen!’. Ja, leg dat maar eens uit…

Goed internet is een basisbehoefte geworden

Je merkt pas hoevaak je internet eigenlijk gebruikt, op het moment dat je het even niet hebt. Kan ik Otis op de fiets van de opvang halen of gaat het regenen en zal ik met de auto gaan? Daar is mijn vriend Buienradar. Inspiratie voor het avondeten? Lang leve de recepten van Allerhande, want ik kies standaard voor de selectie ‘snel’ (ja, sorry) en dan nog iets van pasta, rijst of net wat voor groente ik nog in huis heb. Verjaardagen vergeet ik praktisch nooit meer dankzij Facebook. Die verjaardagskalender die vroeger op de toiletten hingen zijn allang overbodig. Als ik onderweg ben en moet wachten maak ik het concept van een blog (deze bijvoorbeeld) in mijn notities, om hem vervolgens naar mezelf te mailen. Ik app mijn moeder of ze nog wat nodig heeft van de supermarkt als ik daar ben. Om de tijd te doden en even mijn hersens uit te schakelen bekijk ik de Instastories. Ja, misschien ook wel die van jou! Een leven zonder internet? Ik kan het mij bijna niet meer voorstellen…

Thuis internet

Kortom, het internet thuis moet gewoon goed zijn. Stabiel en snel, want als blogger zit ik nu eenmaal vaak achter de laptop en heb ik vaak minimaal 20 tabs open en 5 verschillende programma’s. Er worden afbeeldingen geüpload en inspiratie opgezocht. Ik typ, surf, shop en verdien mijn geld met dank aan het internet. Als dit niet goed werkt, dan kan ik niet efficiënt werken. Wist je dat je modem het beste vrij kan staan? De mijne stond eerst verstopt achter de tv of een plant en dat bleek een stuk minder goed te werken.

Ik ben overgestapt op internet van KPN. Vanuit het verleden heb ik hier goede ervaringen mee en toen ik een paar jaar geleden voor de goedkoopste aanbieder koos, bleek dit niet de beste kwaliteit te zijn. Ik geef liever een paar € meer uit per maand, want dit scheelt mij veel frustraties. Daarnaast hoef ik ook nooit meer aan Otis uit te leggen  dat hij niet kan kiezen op de gewone TV! Heerlijk toch?

Visuals: Shutterstock

Mijn kind is gek op honden aaien (ook hele enge)

Mijn kind is gek op honden aaien (ook hele enge)

Otis is gek op honden aaien en vindt ze allemaal even lief. Van de kleinste, valse, grommende frutsel tot de grootste zachtaardige lobbes. Alleen heeft hij totaal geen idee of die honden daar wel op zitten te wachten…

Huisdieren

Laten we bij het begin beginnen. Alle beesten zijn leuk en lief. Ook al schrik ik soms van grote rennende spinnen, zou ik echt gaan huilen van een slang in de toiletpot en krijg ik de kriebels van schorpioenen. Misschien moet ik het anders zeggen: alle huisdieren zijn leuk en lief. Ook al vind mama zelf ze soms best eng, vooral als het om honden gaat…

Blaffende honden bijten niet

Er is vroeger ooit iets misgegaan. Iets met grote, blaffende honden die tegen mij aansprongen als klein meisje. Het spreekwoord is misschien dat blaffende honden niet bijten, maar ze kunnen je wel bang maken! Nog steeds ben ik geen groot fan van honden. Ze zijn heus lief, maar ik hoef ze niet per se te aaien ofzo en tegen mij aanspringen wordt ik ook niet blij van. Otis deelt mij mening totaal niet en doet vaak het tegenovergestelde…

Honden aaien

Kinderen zien geen gevaar zeggen ze vaak en de mijne zeker niet! Al komt daar een grommende spierbonk van 1.20 m hoog aangelopen met een agressieve blik, dan reageert mijn Otis met: ‘Aaaahhh kijk mama, hondje!’. Hij wil ze het liefst allemaal aaien, hoe klein en cute of groot en (in mijn ogen) eng ze ook zijn.

Drillen: vragen voordat je aait

Omdat ik het zelf echt helemaal niks vind dat hij iedere hond wil aaien, heb ik hem inmiddels ‘gedrilt’ om altijd eerst aan het baasje te vragen of hij het hondje mag aaien. Onder het mom dat deze hondjes het misschien helemaal niet leuk vinden om geaaid te worden. Dat scheelt al een hoop moet ik zeggen. Soms probeer ik een andere route of steek ik zelfs over als ik een (in mijn ogen) gevaarlijk exemplaar zie aankomen in de verte.

Geen risico

We gaan vaak naar het bos of de duinen en daar lopen veel honden natuurlijk los. Exemplaren die hard komen aangerend en waarbij ik niet kan plaatsen wat hun stemming is, hebben aan mij een verkeerde. Ik til mijn kind dan namelijk op, want ik weet niet wat die honden van plan zijn. De baasjes zeggen vaak: je hoeft hem niet op te tillen hoor, dat werkt juist averechts. Dit zeggen ze dan terwijl HUN hond tegen mij aanspringt. Nou, ik heb daar geen boodschap aan en neem geen risico met mijn kind. Honden moeten goed opgevoed worden en ik kan niet altijd inschatten of dat het geval is. Het blijven dieren en ik moet er niet aan denken dat mijn kind gebeten wordt, met alle gevolgen van dien.

Otis de dierenvriend

Hondenliefhebbers zullen mij misschien stom vinden of een aansteller. Dat vind ik gelukkig helemaal niet erg. De meeste honden vind ik echt leuk en lief, maar van sommige honden krijg ik geen hoogte. Dan neem ik het zekere voor het onzekere, want mijn kind is mijn alles. Ik vind het super dat Otis zo gek is op honden, maar hij moet ook leren dat niet alle honden op zijn enthousiasme zitten te wachten en dat honden soms wel kunnen bijten. Daarom moet hij van mij altijd aan het baasje vragen of hij mag aaien en dat werkt prima! Als mama het eng vind, dan til ik hem gewoon opeens spontaan op voor een knuffel ;-).

Eerder schreef ik een blog over de enige puppy die hier voorlopig in huis komt ;-).

Visuals: Shutterstock

Lukt het mij dit jaar wél om kerstkaarten te versturen?

Lukt het mij dit jaar wél om kerstkaarten te versturen?

Kerstkaarten probeer ik ieder jaar weer te versturen, maar de laatste jaren liep het steeds mis… Dit jaar ben ik vastberaden en ga ik weer een poging wagen!

Persoonlijk: een kerstkaart in de brievenbus

In een tijd waarin alles online gebeurt, is het toch extra leuk om een persoonlijk kaartje in de brievenbus te ontvangen. Veel bekenden sturen een plaatje over de app of zetten iets algemeens op Facebook. Toch blijf ik een kaartje in de brievenbus het leukste vinden. Waar vroeger de wanden en deuren volhingen met wel bijna honderd kerstkaarten, is dit bij mij inmiddels wel aardig wat uitgedund…

Kerstkaarten fail…x 3!

Wellicht komt dit ook doordat ik zelf niet meer ieder jaar fysieke kerstkaarten stuur. De laatste keer was alweer drie jaar geleden! Ik moet mij schamen… Drie jaar geleden was ik net een half jaar terug uit Dubai en woonde ik met Otis bij mijn ouders in huis. Toen stond mijn hoofd er echt niet naar en heb ik er niet eens aan gedacht eerlijk gezegd. Twee jaar geleden besloot ik om vier dagen voor kerst nog samen met Otis iets te knutselen. Je raadt het al, ze gingen pas na kerst op de brievenbus. Vorig jaar was helemaal het toppunt… Online had ik een kerstkaart ontworpen en besteld om ze vanuit huis te versturen. Wat denk je, werden ze in januari geleverd! Er gaat dus steeds iets mis en kerstkaarten en ik lijken een onmogelijke combinatie.

Poging 4: kerstkaarten versturen

Dit jaar wil ik mij van mijn beste kant laten zien! Ik ben voorbereid en ga het weer proberen. In oktober (jawel, ik heb geleerd van de voorgaande jaren) ben ik al begonnen met research op het internet en kwam ik Kaartje2go tegen. Hier koos ik een kaart uit die ik mooi vond en deze kon ik gemakkelijk aanpassen met eigen teksten, foto’s en afbeeldingen. Zo geef je toch je eigen persoonlijke draai aan het kaartje! Nu ben ik best handig met de computer, maar ook voor een leek zijn de aanpassingen goed te doen. Je kunt vanaf de website de kerstkaarten ook laten versturen, maar ik ben natuurlijk eigenwijs en wil zelf de enveloppen schrijven. Ik weet het, ik neem hierin een risico, maar ik ga ervoor om ze op tijd klaar te hebben!

Ideaal en gemakkelijk voor drukke mama’s

Op deze manier kerstkaarten versturen is natuurlijk gemak ten top voor de drukke mama’s. Met een foto van bijvoorbeeld het gezin erin verwerkt, maak je een kerstkaart op deze manier toch een stuk persoonlijker vergeleken met een pakketje uit de winkel. Easy peasy en het kan bijna niet misgaan. Perfect voor een moeder zoals ik!

Zoals je ziet op de foto’s zijn de kerstkaarten inmiddels binnen. Mijn eigen ontwerp en ook nog ruim op tijd voor de feestdagen dus! Op die twee punten heb ik al gewonnen. Otis heeft geholpen met de enveloppen versieren en ze zitten inmiddels in de brievenbus! Eindelijk weer een keer op tijd :-).

Heb je trouwens nu al last van kerststress? Bereid je dan maar voor op het ergste, onder het mom van ‘dan kan het altijd meevallen’. 😉 Ik schreef er een blog over.

De Sinterklaas commercie maakt onze kinderen gek! (en we doen er zelf aan mee!)

De Sinterklaas commercie maakt onze kinderen gek! (en we doen er zelf aan mee!)

Hoewel ik het hele Sinterklaas spektakel natuurlijk fantastisch vind, is de Sinterklaas commercie wel erg vroeg begonnen dit jaar…

Sinterklaas vieren als kind

Als kind vond ik Sinterklaas ook altijd bere-spannend! Wisten de Sint en zijn Pieten echt of ik lief of stout was geweest? Zou ik wat in mijn schoentje krijgen? Mijn verlanglijstje lag al klaar een uur nadat de grote speelgoed catalogus door de brievenbus gekletterd was. Heerlijk is dat toch? In de nacht stiekem gluren of er al iets in je schoentje zat (en ja, daarna doorlopen alsof je niks gezien had) en in je bed bedenken wat er in het pakje kon zitten.

Sinterklaas vieren als ouder

Nu ik zelf een kind heb is de Sint terug van weggeweest en vind ik het stiekem nog leuker dan vroeger! Ik ben al weken bezig met lijstjes maken met schoencadeau’s en zakcadeau’s. Toen de Goedheiligman dit jaar voet aan wal zette had ik alle schoencadeau’s al klaar! De enige reden dat de zakcadeau’s toen nog niet klaar waren was omdat ik nog hoopte op wat leuke Black Friday kortingen. Ik kan niet wachten om dat koppie te zien als hij zijn schoentje gezet heeft en op onze pakjes middag!

 Sinterklaas commercie

Begin oktober schrok ik wel eventjes. Hoe leuk ik de beste oude heer ook vind met zijn roedel Pieten, zo vroeg in het jaar had ik hem nog niet verwacht… Otis en ik liepen bij de Action en daar hingen al overal grote posters met Sinterklaas erop en er waren al hele gangpaden aangekleed met Pieten-verkleedpakjes, schoencadeautjes, Sint knutsels en versieringen om het huis in Sinterklaas sfeer om te toveren. Ik zag dat blije koppie al verbaasd: ‘Kijk mama! Sinterklaas!’. Uuhh tja, vertel dan maar eens aan een driejarige dat hij nog zes weken (!) moet wachten. Dat is een eeuwigheid voor die kinderen die vijf minuten al lang vinden.

Yay of Nee?

De kleintjes worden op deze manier natuurlijk al ver van tevoren helemaal gek gemaakt met deze commerciële fratsen. Ik heb vijf weken lang de chocolade Klaasjes buiten de deur weten te houden, maar dat ging mij niet gemakkelijk af! Toen ik voor de 36ste keer in de supermarkt de aandacht probeerde af te leiden van de chocolade Pieten en die commercie wel kon vervloeken, viel opeens het kwartje. Zelf ben ik natuurlijk al weken bezig met de voorbereidingen. Ze maken niet de kinderen gek, maar de ouders ook! Oké, MIJ dan, laat ik voor mezelf spreken. Wederom ben ik het ‘slachtoffer’ geworden van slappe marketingtrucs en ik vind het nog heerlijk ook!

Schoentje zetten vanavond?

Lees ook mijn mening over hoe het nou écht zit: Het grote Sinterklaas complot!

Challenge review: Is het rust vinden gelukt?

Challenge review: Is het rust vinden gelukt?

Jeetje, wat gaat een week snel zeg! Dat is natuurlijk eigenlijk altijd het geval. Alleen in de week dat ik de challenge deed, voelde het aan het einde van de week alsof ik net begonnen was. Benieuwd hoe ik het ervaren heb? Of het rust vinden gelukt is? Lees dan gerust even verder!

De Challenge

Misschien moet ik even beginnen bij het begin. Mijn hoofd draait non-stop overuren en ik voel mij vaak onrustig. ik leg de lat regelmatig te hoog en er schieten zo vaak dingen door mijn hoofd die ‘nog’ gedaan moeten worden, dat ik soms door de bomen het bos niet meer zie. Ik voel mij dan compleet overspoeld en in plaats van een momentje rust pakken, dender ik door om op deze manier zoveel mogelijk gedaan te krijgen. Dit werkt natuurlijk niet en hierdoor wordt mijn gespannen gevoel alleen maar erger. Ik denk dat dit voor veel moeders herkenbaar is dat we hierdoor de neiging hebben onszelf snel op de laatste plaats te zetten.

Uit onderzoek van Menzis onder ruim 1000 ouders is gebleken dat meer dan een kwart (26%) van de moeders yoga of meditatie zou willen doen om meer balans in hun leven te brengen. En daar ben ik er zeker één van. Daarom ging ik aan de slag! Mijn doel van de uitdaging die Menzis mij gaf was gelijk duidelijk: rust nemen en mij verdiepen in meditatie en mindfulness, zodat ik meer rust krijg in mijn hoofd. Een week lang nam ik een heel uur voor mezelf om hiermee aan de slag te gaan. Of dit gelukt is?

Een uur voor mijzelf

Een uur voor mijzelf was eigenlijk al een uitdaging op zich. De eerste drie dagen van de week ben ik overdag aan het werk en op de andere dagen ben ik met Otis. Pas wanneer de kleine directeur in bed ligt heb ik ruimte om een uurtje voor mezelf te nemen en dan voel je ook meteen hoe moe je bent. Ik weet niet hoe jullie zijn met films kijken? Ik ben er zo één die overal het eerste kwartier van ziet, omdat ik dan in slaap donder. Ik ben erachter gekomen dat een boek lezen op sommige dagen hetzelfde effect heeft als een film kijken! Als mijn lichaam ontspant denkt het blijkbaar: oké, uitschakelen…3…2…1…….. Er waren dus twee dagen dat ik tussen het lezen door continu weg sukkelde en daarom uiteindelijk mijn challenge onderbrak om naar bed te gaan, hoe interessant mijn boek ook was. Om die reden heb ik mijn challenge wat langer door laten lopen.

Het boek lezen over mindfulness

Ik startte in het boek van Thich Nhat Hahn – Minfulness voor een gelukkig leven. Thich Nhat Hahn is een zenmeester, spiritueel leraar en boeddhistische monnik uit Vietnam, die al op zijn 16e het klooster inging. Hij bracht het Boeddhisme naar het Westen en startte zijn eigen klooster en meditatiecentrum startte in Zuid-Frankrijk (Plum Village). Zijn quotes zijn erg inspirerend, al is het boek iets te langdradig en veel van hetzelfde voor deze nuchtere Nelly. Halverwege ben ik overgestapt naar het boek Mindfulness, in de maalstroom van je leven van Edel Maex. Dit leest super gemakkelijk weg en hier haalde ik persoonlijk meer uit. Het is natuurlijk maar net waar jouw voorkeur ligt.

Enkele goede punten die ik uit het boek heb gehaald:

  • ‘Niemand heeft ooit piano leren spelen door er een boek over te lezen’ > Ook gewoon doen dus!
  • Stress, spanningen en obstakels zijn onvermijdelijk in je leven. Er komen soms dingen op je af waar je geen invloed op hebt en jouw lichaam reageert hierop met gevoelens als spanning en stress. Het enige waar we invloed op hebben is de manier waarop we hiermee omgaan.
  • Wees mild voor jezelf, zonder te veroordelen en druk op te leggen. Het is oké als iets niet in één keer lukt. Je probeert het tenminste! Laat het gaan en probeer het de volgende keer weer opnieuw. Uiteindelijk zul je altijd stappen vooruit maken, als je maar doorzet.
  • Ieder moment is nieuw en komt nooit meer terug. Iets nieuws beginnen is daarom een bijzonder moment. Het is nooit te laat om met iets te starten of weer op te pakken.
  • De kern van meditatie is aandacht. Een vrije, open, milde, niet veroordelende aandacht om aanwezig te kunnen zijn in het hier en nu.

Rust vinden op onrustige momenten

Voor mij was het erg moeilijk om op momenten dat ik mij gespannen of onrustig voelde, om juist dan een moment voor mezelf te nemen om bijvoorbeeld te gaan mediteren. Mijn normale reactie bij gespannenheid zou zijn om als een idioot aan de slag te gaan om maar zaken van mijn ‘to-do’ lijstje weg te werken, in de hoop dat ik hier rustiger van zou worden. Dat is natuurlijk hilarisch want van dat lijstje gaan dagelijks punten af, maar er komen er ook altijd weer een paar bij. Een beetje zoals je wasmand, a never ending story. Daarom moest ik juist van mezelf een momentje nemen als ik het even niet trok, zodat ik dan echt met die gevoelens aan de slag ging. Ik gaf niet toe aan de drang om te gaan rennen en vliegen en dat was een ontzettende uitdaging!

Meditatie

Naast de momenten voor mezelf waarin ik me verdiepte in mindfulness, gebruikte ik deze momenten van rust ook om een poging te doen tot meditatie. De basis lijkt heel erg simpel, maar het is alles behalve simpel. Zit in een open houding en focus op je ademhaling. Laat alle gedachten en gevoelens er zijn, maar blijf je focussen op je ademhaling. Dwaal niet af en blijf in het huidige moment. Dit alles zonder te oordelen en het er gewoon te laten zijn. We hebben de neiging om het prettige vast te houden en het onprettige weg te stoppen, dus mediteren gaat hier lekker tegenin. Discipline is hierbij echt nodig.  Meditatie kan na verloop van tijd zelfs helend werken! Volgens het boek uiteraard… Zelf ben ik nog niet zover en heb ik nog aardig wat vlieguren nodig, maar het begin is er!

Hoe nu verder?

Wat nu? De challenge is voorbij en ik vond het super interessant én ook confronterend. Je voelt bepaalde gevoelens die je helemaal niet wilt hebben en je hebt deze totaal niet onder controle. Toch moet ik hiermee leren dealen voor mezelf, voor mijn gezin en voor de toekomst. Door meer momenten voor mezelf te pakken, kan ik leren om meer rust ik in mijn hoofd te krijgen. Door verder te gaan met lezen over meditatie en boeddhisme ontwikkel ik mezelf en kom ik tot nieuwe inzichten. Meditatie kan mij hierbij helpen en ik wil hier zeker mee doorgaan.

Het was een leerzame challenge en ik vond het een uitdaging om echt ergens mee aan de slag te gaan. Ik kan het iedereen aanraden om op deze manier ook iets nieuws te proberen, wat je altijd al graag wilde. Het werkt verfrissend, motiverend én je steekt er altijd wat van op!

SamenGezond

Volgens Menzis is proberen de eerste belangrijke stap naar verandering en altijd positief. Het gaat er volgens Menzis hierbij niet om of je poging meteen lukt (zoals Edel Maex ook zei; ‘het is oké als het niet in één keer lukt) maar dat je poging staat! Om iedereen een handje te helpen stimuleert Menzis via hun platform SamenGezond om mensen op een leuke manier aan hun gezondheid en leefstijl te laten werken. Door middel van online cursussen, een app, inspirerende blogs en goede tips, bieden ze je zo het steuntje in de rug. Het maken van gezonde keuzes is natuurlijk ten eerste goed voor jezelf, maar werkt ook door naar je gezin en directe omgeving! Wat zou jij graag eens proberen?

5 x een antwoord op de vraag wanneer kind nummer twee komt

5 x een antwoord op de vraag wanneer kind nummer twee komt

De mens is een vreemd ras. Op de één of andere manier zijn er bepaalde verwachtingen; lees: hun verwachtingen; die ze graag op iedereen om zich heen projecteren. Een goed voorbeeld hiervan is de vraag wanneer kind nummer twee komt. Soms komt deze vraag al voordat het eerste broedsel de respectabele leeftijd van één jaar bereikt heeft. Dit is vast super lief bedoelt en kan gewoon interesse zijn. Toch heb ik de top 5 aan antwoorden op deze vraag even overzichtelijk op een rij gezet!

  • Mijn lichaam is mijn tempel

    Oké, deze uitspraak is misschien lichtelijk overdreven, maar zie je hoe ik er nu uitzie na kind nummer één? Daar heb ik hard voor gewerkt. Ik heb niet een jaar lang op wortels geleefd en mezelf naar de sportschool gesleurd om mijn eigen vertrouwde lijf gelijk weer overboord te gooien. Dat klinkt misschien egoïstisch, maar mag mijn lijf even bijkomen van de eerste ervaring?

  • Zwanger worden voor dummies

    Sommige mensen worden al zwanger van een zwoele blik of een aai over de bol. Oké, bij wijze van spreken dan. Bij andere stellen gaat het niet zo gemakkelijk. Die moeten maandelijks, soms zelfs jarenlang iedere maand een teleurstelling verwerken. Uiteindelijk komt daar soms medische hulp bij kijken, maar als je dit voor jezelf houdt en een grote kinderwens hebt, dan is het echt niet leuk om steeds dezelfde vraag te horen.

  • Hoe doen mensen dat met twee kinderen?

    Sommige mensen gaat het ouderschap heel natuurlijk af. Daar maakt het niet uit of er nu één of twee rondlopen. Hoe heerlijk dat ook lijkt, is dat misschien niet altijd even gemakkelijk. Boodschappen doen met een peuter en een baby in een maxicosi? Waar laat je de boodschappen dan? Of regel je een oppas zodat jij boodschappen kunt doen? Of ga je iedere dag drie dingetjes halen ofzo? Please, tell me! Ook als kind nummer één nog niet doorslaapt, dan gaat je nachtrust met een beetje pech van 5 naar 3 uur per nacht. Wisseling van de wacht noemen ze dat. Hoe dan?

  • Aandacht verdelen

    Begrijp mij niet verkeerd. Ik ben een groot voorstander van ‘the more, the merrier’.  Alleen zijn er ook mensen die zo blij zijn met hun eerste kindje, dat ze daar al hun aandacht aan willen besteden. Die de tijd willen nemen tot de eerste naar de kleuterschool gaat, zodat ze dan meer aandacht op de tweede kunnen richten. Mochten ze die wens überhaupt hebben…

  • Bewust één kind

    Voor sommige mensen gaat dit misschien veel te ver, maar hou je vast… Sommige mensen houden het bewust bij één kind! Ja echt, gewoon vrijwillig! Hoe is het mogelijk toch? Moet niet gekker worden. Waar gaat het heen met de wereld! Zijn ze nu helemaal gek geworden?

Kind nummer twee

Het zal vast goed bedoeld zijn. Alleen het feit dat iemand het ‘normaal’ vind (wat is normaal tegenwoordig), dat een gezin automatisch uit meerdere kinderen bestaat, betekent niet dat deze mening door iedereen gedeeld wordt. Is een gezin met één kind dan niet compleet? Laat iedereen lekker voor zichzelf de keuze maken. Denk alleen aan het bovenstaande, als je de eerstvolgende keer vraagt waar kind nummer twee blijft!

Meer Mom life blogs lezen? Check dan de blog!