Hoe Otis per ongeluk zijn speen weer terug vond…

Hoe Otis per ongeluk zijn speen weer terug vond…

Dat ga je toch niet menen he? Jawel! Mijn kleine speurneus had hem te pakken voor ik er erg in had. Tip van mij: weggooien voordat je peuter zijn speen weer terug vind!!

Otis zonder speen

Wat was ik trots dat de kleine directeur zonder speen door het leven ging! Overdag hoorde ik hem er niet meer over en in de nachten ging het ook aardig. Hoera, hoezee, klaar met dat ding en weer een stap dichtbij het grote jongens-bestaan! Oftewel, basisschool voorbereidingen! Uuuhhh tja, totdat hij zijn speen weer terug vond dus…

Embed from Getty Images

Hoe Otis zijn speen weer terug vond

Meneer was al drie weken van zijn speen af en dat hoofdstuk was soort van afgesloten. Ik was al compleet vergeten waar ik het stuk rubber gelaten had, ook al wist ik dat hij niet in de kliko lag. Tricky en daar had ik niet zo slordig mee moeten omgaan! Tijdens een ritje naar de kust om daar een vers visje te eten in de auto, zat Otis lekker te spelen op de bijrijdersstoel. Hij was eendjes met een hengel aan het vangen en rommelde wat met de knopjes. Daar ging opeens het dashboardkastje open… OH NEE, DAAR LAG HIJ DUS, OMDAT IK HEB NIET IN HUIS WILDE HEBBEN! Met een blij koppie keek hij mij binnen 0,3 seconden aan met zijn blauwe speen weer in zijn mond. ‘Kijk mama, ik heb mijn tuttie gevonden! Tuttie is weer terug!’.

Please no: Mom failure 2.0!

Ik voelde mij dus een beetje zo:

 

 

 

 

 

 

 

Zeg mij dat het niet waar is! Daar was het helaas al te laat voor. Sindsdien sloop het stuk-plastic-from-hell weer stiekem mijn lieve Otis zijn leven binnen en moesten we dus weer van voren af aan beginnen. Zucht…

Otis zonder speen: deel 2

Vorige week donderdag, 12 oktober, was het dus weer tijd om voor altijd afscheid te nemen van zijn geliefde Tuttie. Deze keer hebben we hem doorgeknipt samen en in een versierd doosje voor de voordeur gelegd. Toen hij binnen tot tien moest tellen, ging daarna opeens de bel… Het doosje was weg en er lag een kado. Elmo was voor even leuk natuurlijk, maar meneer wilde liever zijn tuttie terug. Begrijpelijk, maar deze keer is hij dus echt WEG! Hij heeft er meer moeite mee lijkt het, maar deze keer kunnen we niet anders dan ermee dealen en volhouden. Bye bye Tuttie! Tot nooit!

Wil je meer van onze speen avonturen lezen? Kijk dan even op de link.

The Tuttie diaries: Otis zonder speen – deel 4

The Tuttie diaries: Otis zonder speen – deel 4

De titel klinkt in ieder geval veelbelovend! Zal dit dan het laatste deel van deze reeks zijn? Dat zou betekenen dat Otis zonder speen door het leven gaat…

2 september kan de boeken in

Toen ik die ochtend wakker werd had ik nog geen flauw idee dat ik aan het einde van de dag een kind zonder speen zou hebben. Hoe dat kwam? Lang leve mijn vriend! Hij ziet mij al zolang hiermee rommelen en het eigenlijk niet aandurven, dat hij besloot om de knoop door te hakken…

Otis de speen-verslaafde

Otis en ik gingen even naar de slager en mijn vriend moest even bij een andere winkel zijn. De dagen ervoor hadden we weer ontzettend drama gehad, onder andere in de auto, omdat de kleine prins als hij zijn zin niet krijgt of iets niet gaat zoals hij wil, gelijk om dat vreselijke stuk rubber begint te gillen. Niet een beetje, maar net alsof hij gemarteld wordt als hij hem niet krijgt. Je gaat serieus met de ramen dicht rijden, ook al is het 25 graden buiten en bloedheet in de auto. Niet goed voor de bloedruk in ieder geval!

Overrompelen met een kado

Otis en ik waren al klaar en hij liep buiten over een muurtje heen, toen mijn vriend opeens een speelgoed visje voor zijn neus hield, die zelf ging zwemmen in het water. Het was nog een Nemo ook, dus  extra bonus punten! hij zei: ‘Otis, zullen we jouw blauwe tuttie ruilen voor deze vis? Dan breng ik jouw tuttie naar de mevrouw van de winkel.’ Ik keek hem aan met een blik die hing tussen ‘Ben je wel goed bij je hoofd’ en ‘Je bent mijn held, want je weet dat ik een extra zetje nodig heb.’ Zo gezegd, zo gedaan! Otis had niet eens tijd om er echt goed over na te denken en liep trots met dat visje over straat. Ik voelde eerlijk gezegd een soort angst, maar ook het ‘let’s do this!’ gevoel. Zo dit dan echt het moment zijn?

Otis zonder speen

We hebben hem nog een paar keer duidelijk gemaakt dat hij hem echt geruild heeft en wellicht door de voorbereiding met speen 1 en speen 2, leek het het perfect te begrijpen. Er was één moment aan het einde van de middag toen hij moe werd en zei ‘Ik wil de vis niet meer, ik wil mijn tuttie terug!’. Dat gevoel verdween als tutties in de speelgoedwinkel, toen hij die vis echt in het water zag zwemmen. Pfieuw!

De eerste nacht

Oké, meneer was de week ervoor twee avonden zonder speen in slaap gevallen, dus dat kon hij al. De eerste nacht sliep hij voor 20:30 en dat vond ik een goede score. Hij werd alleen wakker om 23:00 en waar hij normaal zijn tuttie pakt en zonder het te merken weer weg sukkelt, werd hij nu echt wakker en leek hij niet goed te kunnen plaatsen wat hij nodig had om weer in slaap te komen. Mag ik melk, ik heb het koud, ik heb honger, mag ik tv kijken, er kwamen van allerlei smoesjes uit de koker. Mama wil je bij mij zitten of mag ik in het grote bed?

Kleine jongen, grote jongen

Dat gebabbel en die smoesjes probeerde we een beetje in te perken, door te zeggen ‘Otis, als je niet goed slaapt dan kun je geen grote jongen worden. Als je niet goed slaapt, dan wordt je zelfs iets kleiner! Oh ja, ik zie het, je bent wat kleiner geworden!’ De uitwerking was niet helemaal zoals voorzien, want hij was daarvan zo onder de indruk dat hij wel even papa en opa en oma wilde bellen. Het was inmiddels 0:30 ’s nachts…

Uiteindelijk viel de kleine directeur om 1:30 in het grote bed in slaap en werd hij de volgende ochtend wakker. Dat allemaal zonder naar zijn tuttie te vragen. Kleine held! De tweede nacht werd hij 23:30 wakker en sliep hij weer om 0:00. Vooruitgang! Dat werd een kwartier wakker en inmiddels zijn we alweer wat weken verder. Hij wordt wel echt ERG vroeg wakker (zeg maar tussen 5:00 en 6:00), maar je moet er wat voor over hebben…

Tuttie tussenstand

Start: 3 tutties
Huidige status: 0 tutties!!!!

The Tuttie Diaries: zijn we al speenloos? – deel 3

The Tuttie Diaries: zijn we al speenloos? – deel 3

Oké, ik hoor je denken… Clau, hoeveel delen volgen er in godsnaam nog? Na ‘Mijn kind en zijn speen die binnenkort echt uit elkaar gaan’, kwam het lozen van speen nummer één en het dumpen van nummer twee was peanuts. Dan is dit toch zeker wel het laatste deel en is dat arme kind intussen speenloos toch?

Nou, niet bepaald nee… Ik geef jullie even een status update!

Goed gesprek

Aangezien het kind al drie jaar is, kun je er tegenwoordig ook een goed gesprek mee voeren. Niet over vluchtelingen of Donald Trump, maar wel over onderwerpen die hem bezig houden. Na een ontzettende driftbui had ik een goed gesprek met Otis. Even voor de duidelijkheid: als meneer zijn zin niet krijgt, dan gaat hij nogal eens huilen en als hij dan niet eens meer weet waarom hij huilt, dan vraagt hij steevast om dat stuk rubber.

Otis zat bij mij op schoot uit te snikken.

Ik: ‘Lieverd, waarom moet je toch zo hard huilen? Je kunt toch niet eeuwig met die speen? Die moet echt een keer weg. Anders wordt je nooit een grote jongen.’

Otis: ‘Mama, je mag hem niet weggooien.’

Ik: ‘Waarom niet schat?’

Otis: ‘Dan ga ik heel hard huilen mama.’

Conclusie: hij is er nog niet klaar voor. Maar wanneer is hij er dan wel klaar voor? Moet ik meer pushen? Of toch cold turkey die speen afpakken?

Brainwashing tactiek

Uiteraard was ik al begonnen met de brainwashing tactiek. Oftewel tussen neus en lippen door iedere dag laten vallen dat grote jongens geen tuttie meer hebben. Iedere dag lezen we ook een keer het boekje van Hugo de Haas hoeft geen speentje meer samen. Ook hangt er een zelfgemaakte poster met tekeningen (oh ja joh, zo creatief?), met daarop ‘Otis wordt een grote jongen’. Daaronder staat ‘Grote jongens…’ en met tekeningen heb ik daar aangegeven wat dus de bedoeling is. Onder andere natuurlijk een grote speen met een rood kruis erdoor. Grote jongens hebben namelijk geen speentje meer!

Speenloos naar logopedie?

De vakantie liep ten einde en daar kwam tegelijkertijd de afspraak met de juf van logopedie in zicht. We hadden natuurlijk afgesproken dat tijdens de vakantieperiode als er geen logopedie was, dat Otis dan van zijn speentje af zou komen. Anders hadden vervolg afspraken namelijk geen zin. Hallelujah voor mij viel hij toevallig twee avonden voor de eerste logopedie afspraak steeds in slaap zonder speentje. Toch een kleine overwinning dus, ook al waren we er nog niet officieel vanaf! Dat waren dan ook de enige twee avonden, maar dat wist ik toen nog niet.

Logopedie

Daar kwamen we dan bij de juf en uiteraard vroeg ze of hij al speenloos was. Ik vertelde eerlijk dat hij tegenwoordig zonder speen in slaap viel (dat was tenslotte al twee avonden zo, ook al gaf ik hem tijdens het wakker worden in de nacht wel dat ding, maar goed). Ze zei dat hij zo netjes zijn mondje dichthield en dat hij zoveel woordjes goed zei! Ze was trots en ik viel natuurlijk van mijn stoel van verbazing…

Tuttie tussenstand

Start: 3 tutties
Huidige status: nog steeds 1 tuttie

We zijn er dus nog niet en gaan vol goede moed verder! Bring it on: speenloos door het leven!

2 down, 1 to go!

5 x boeken om van de speen af te komen

5 x boeken om van de speen af te komen

Otis zonder speen is een heel project en hierbij kan ik wel wat hulp gebruiken. Ik ging dus op zoek naar boeken om van de speen af te komen!

The Tuttie Diaries

Jullie volgen misschien mijn project The Tuttie Diaries (lees hier deel 1lees hier deel 2) waarin ik jullie meeneem in ons avontuur om Otis van zijn speen af te helpen. Dit is nog niet zo één, twee, drie gebeurd, dus ik grijp alles wat los en vast zit wat ons hierbij kan helpen. Uiteraard zijn er ook aardig wat boeken om van de speen af te komen en vandaag zet ik er vijf voor je op een rij.

5 x boeken om van de speen af te komen

Hugo haas hoeft geen speen meer – Hermien Stellmacher – €12,99

Dit boek heeft flapjes, dus dat is voor kinderen al snel een pluspunt! In dit kartonboek met dikke bladzijden ziet Hugo dat al zijn vrienden geen speen meer hebben, alleen de kleine baby broertjes en zusjes. Samen met mama wil hij het ook wel zonder speentje proberen en samen knutselen ze een doosje, zodat hij toch in de buurt is voor noodgevallen!

Anna gooit haar tutjes weg – Kathleen Amant – €12,95

Anna gaat naar de tandarts en die zegt dat haar tandjes scheef gaan groeien als ze haar speentjes blijft houden. Deze moet ze dus echt weggooien! Anna gooit ze één voor één weg, maar dan wordt het avond en moet ze gaan slapen. Nu mist ze haar speentjes wel heel erg!

Oskar en de spenenastronaut – Marleen Hin – €11,99

Oskar is echt gehecht aan zijn speen, maar op een dag krijgt hij een brief vanaf de maan. De spenenastronaut vraagt om zijn speentje voor de nieuwe baby’s. Oskar wil zijn speentje eigenlijk niet weggeven en vraagt eerst iedereen die hij tegenkomt, wat zij vroeger met hun speen gedaan hebben. Ouders kunnen bij dit boekje zelf de brief van de spenenastronaut downloaden en deze naar hun kind sturen. Hopelijk maakt het indruk!

Ik wil mijn speen – Tony Ross – €7,99

De kleine prinses is telkens haar speen kwijt en zet het dan op een brullen. Iedereen zegt haar dat ze niet op haar speentje moet zuigen, maar ze vindt het veel te lekker. Ze bindt hem om haar nek, zodat ze hem nooit meer kwijt kan raken, maar dan ziet haar even oude neef hem opeens hangen en hij vindt haar speen maar stom. Dan begint ze zich er een beetje voor te schamen…

De Lumies zoeken een speen – Sabine Wisman – €14,95

De Lumies zijn een volkje, ver weg maar ook dichtbij, die kinderen door spannende fases heen helpen. Als ze blij zijn, dan geven ze licht. Dit boekje lees je eerst aan je kindje voor en in het bijgeleverde doosje kun je samen het speentje doen. Het doosje begraaf je samen in de tuin en je kindje geef je het bijgeleverde kado, de lichtgevende sticker als beloning. Nu is het speentje bij de Lumies en geven ze licht! Vergeet alleen niet het doosje in de tuin weg te halen…

Heb jij nog andere boekjes als tip om dit lijstje aan te vullen? Deel ze gerust!

The Tuttie Diaries: weg met de speen – deel 2

The Tuttie Diaries: weg met de speen – deel 2

Een paar weken geleden vertelde ik jullie dat mijn peuter echt van zijn speen af moet. De missie is: weg met de speen, maar of dat al gelukt is….?

Speen nummer één

Speen nummer één ruilde mijn grote kleine vriend zonder al teveel problemen om bij de speelgoedwinkel. Meneer was een tuttie armer (maar ach, hij had er toch drie) en een set treinen van Thomas en zijn vrienden rijker. Dat vond hij een goede deal en ik ook! Wat ik ook uit de kast moet trekken, van omkopen tot chanteren, die speen moet echt weg!

Speen nummer twee

Aangezien nummer één echt boven verwachting ging, besloot ik om meteen door te pakken met speen nummer twee. Een week later stonden we dus bij weer een andere speelgoedwinkel. Ik met een briefje in mijn handen voor de cassiére en Otis wild door de winkel rennend! Daar gingen we dan en ik hoopte dat hij het concept dus goed door zou hebben.

Betalen met een speentje

Uiteraard had ik hem de hele week al ingepeperd dat we later in de week samen naar de speelgoedwinkel konden gaan om nog iets moois uit te zoeken. Misschien zou hem dat wel weer één tuttie kosten. Nou, hij aarzelde geen moment! ‘Kom mama, naar de speelgoedwinkel!’. Hij vond een mooie treinbaan met bruggen voor bij de Thomas treintjes die hij de week ervoor had uitgezocht. Super leuk en bij de kassa kreeg de mevrouw weer een briefje onder haar neus. Otis mocht kiezen en betaalde met zijn gele tuttie. De blauwe, oftewel de heilige graal, moest ik goed bij mij houden van hem.

Weg met de speen

Dit afscheid van de speen maakte totaal geen indruk op hem. Waar hij de vorige keer nog wel even moest wennen en zei dat we terug moesten omdat we zijn grijze tuttie waren vergeten, heb ik hem er deze keer niet meer over gehoord. Dat ging ons wel ERG GEMAKKELIJK af. Diep van binnen weet ik stiekem ook wel dat alles draait om de blauwe. De andere twee hield hij alleen maar vast. Zeg maar show-speentjes.

Tuttie tussenstand

Start: 3 tutties
Huidige status: 1 tuttie

De basis is gelegd! We zijn in twee weken tijd twee tutties kwijt en dat ging boven alle verwachtingen! Nu komt het echte werk eraan. Het doorbijten, het op hem inpraten, hem omkopen en op zijn gevoel inspelen. Dat allemaal voordat we weer starten met logopedie. Zoals jullie misschien in de vorige blog wel hebben gelezen, moest Otis van zijn speentjes af zijn na de zomervakantie. Anders zou doorgaan met logopedie geen zin hebben. Adem in, adem uit….

2 down, 1 to go!

The Tuttie Diaries: mijn peuter zonder speen – deel 1

The Tuttie Diaries: mijn peuter zonder speen – deel 1

We moeten eraan geloven… De peuter zonder speen is het doel, ook al krijg ik al buikpijn bij het idee alleen al. Man up Mommy! We hebben een doel en we gaan het fixen!

De peuter zonder speen: de redenen

Mijn kind moet van zijn speen af om verschillende redenen:

  1. De stand van zijn tanden.
    Kinderen schijnen pas te gaan wisselen op de leeftijd van zes jaar oud. Gezien het feit dat mijn exemplaar op zijn eerste verjaardag nog maar twee ondertanden in zijn mooie bekkie had, mag ik er vast vanuit gaan dat Otis gaat wisselen rond zijn twaalfde, dus dat betekent nog negen jaar met een scheef gebit? I don’t think so…
  2. Hij wordt te groot ervoor.
    Oftewel, als meneer volgend jaar naar school gaat moet hij lang en breed van dat plastic apparaat af zijn. Dag en nacht! Hij moet er niet meer naar vragen, niet meer aan denken, nada!
  3. Zijn uitspraak.
    Zoals jullie eerder misschien gelezen hebben, zit ik met mijn peuter op logopedie. Dat gaat aardig, alleen heeft de juf gezegd dat hij na de zomervakantie, als we weer beginnen echt van zijn speen af moet zijn. Anders heeft het geen zin om door te gaan, omdat zijn mondmotoriek niet mee kan komen. Een goede stok achter de spreekwoordelijke deur dus!

Speen als troost

Voor mijn kind is zijn speen echt een troost. Hij slaapt ’s nachts ermee en overdag heeft hij hem eigenlijk niet meer. Alleen als hij erg overstuur is en moet huilen, dan vraagt hij erom. Bizar maar waar, zijn tuttie helpt hem van alarmfase 4 naar compleet zen in minder dan 1,6 seconden. Doe dat als mama met oldskool troosten maar eens na!

De peuter zonder speen: het plan

Op advies van een bekende vond ik het plan wat ik heb bedacht het meest bij mijn kind passen. Bij ieder kind zal een andere tactiek werken en dat kun je als ouder zijnde zelf prima inschatten. Vriendinnen hebben speentjes op de post gedaan voor nieuwe baby’s, compleet met ceremonie aan ballonnen opgelaten in de lucht en de ander gaat voor de ouderwetse ‘cold turkey’ aanpak. Ik kies voor een afbouwende middenweg met zijn tuttie als betaalmiddel!

Betalen met een speentje

Otis had het al een tijdje over de groene Percy trein van Thomas. Die vond hij toch zo ontzettend mooi! ‘Weet je wat moppie? We kunnen binnenkort samen naar de winkel gaan, om de groene Percy trein te zoeken. Als we hem vinden, dan kun je vragen wat hij kost bij de kassa! Als een grote jongen kun je hem dan zelf kopen’. Dat was natuurlijk bere-interessant en na dit verhaal twee weken in zijn kleine koppie gepropt te hebben gingen we afgelopen week op pad voor de trein.

Rustig afbouwen

Mijn Otis heeft totaal drie speentjes. Één blauwe, dat is zeg maar zijn ultieme geluk. Daarnaast heeft hij twee harde-bonken-speentjes, die hij graag vasthoudt in bed als hij gaat slapen. Een grijze en een gele. Mijn idee was om hem met één speentje te laten betalen, zodat hij kan begrijpen wat er gebeurt. Ik kies iets uit, betaal met mijn speentje en dan is hij echt weg. Voor altijd. Rustig afbouwen en zorgen dat hij de tactiek begrijpt is voor mij belangrijker, zodat hij zelf de volgende keer bewust kan kiezen.

Treinen kopen met een speentje

Zo gezegd, zo gedaan. We kwamen de winkel binnen en ik gaf het meisje achter de kassa het briefje met mijn plan erop geschreven. Ze las het briefje met een glimlach op haar gezicht en wij gingen de winkel in. Als snel vonden we een hele doos vol met treinen, waaronder de groene Percy. Ach, je moet er wat voor over hebben, dus laten we inderdaad die nemen kleine vriend!

Bij de kassa aangekomen, scande het meisje de doos en vertelde ze Otis dat dit één speentje kostte. Ik graaide zijn gele en grijze tuttie uit mijn tas en resoluut legde hij de grijze voor haar op de toonbank. Dat ging wel erg snel, dus ik herhaalde het nog even voor de duidelijkheid. ‘Otis, je kunt deze treinen kopen, als je deze mevrouw één tuttie geeft. Je tuttie blijft dan hier en de treinen heb je dan gekocht en zijn van jou. Begrijp je dat? Vanavond heb je dan alleen de blauwe en gele tuttie’. Dat was goed en trots als een pauw kwam hij de winkel uit met de grote doos in zijn handen. Hij vertelde aan iedereen dat hij deze had gekocht met zijn grijze tuttie en ik stond er trots naast.

Hoe ging het daarna?

Onderweg in de auto zei hij ‘Mama, we zijn mijn grijze tuttie vergeten! Dat is niet grappig!’ Dit herhaalde zich nog zo’n tien keer, waarop ik tien keer uitlegde dat hij deze had geruild voor de mooie treinen. In de avond was er nog een paar minuten gejammer (niet echt huilen, hoera!) en de volgende ochtend stond hij naast mijn bed ‘Mama, mijn grijze tuttie is weg!’. Ik bleef het uitleggen wat er gebeurd was en dat hij zelf de treinen uitgekozen had en dat ging verder prima! Dezelfde dag en de dag erna heb ik hem er nog over gehoord, maar erna niet meer! Dat viel mij alles mee! Het was natuurlijk ook ‘maar’ zijn grijze tuttie, maar ik heb wel het idee dat hij het op deze manier begrijpt. Volgende week gaan we voor tuttie nummer twee! Bring it on!

Tuttie tussenstand

Start: 3 tutties
Huidige status: 2 tutties

1 down, 2 to go!

Mijn peuter en zijn speen (die binnenkort ECHT uit elkaar gaan)

Mijn peuter en zijn speen (die binnenkort ECHT uit elkaar gaan)

Mijn peuter en zijn speen hebben een speciale band. Hij laat volgens mij nog liever een arm afhakken, dan dat hij voor altijd afscheid van hem moet nemen. Toch moeten we er binnenkort aan geloven en ik krijg er nu al buikpijn van.

Picture perfect, not really…

Voordat ik echt moeder werd, had ik een bepaald beeld voor ogen. Ik hoor het mezelf nog denken tijdens de zwangerschap: ‘Mijn kind hoeft geen speentje hoor straks! Dat is toch niet nodig?’  Totdat mijn baby het uren per dag uitgilde van de pijn, omdat hij verborgen reflux bleek te hebben. Daarnaast sliep hij ook nog slecht, oftewel 7 tot 8 uur per 24 uur, waardoor ik al snel van gedachten veranderde.

Held van de dag

Zijn speen was de redder in nood en een enorme troost voor mijn lieve Otis. Ontelbare keren heeft hij de hele buurt bij elkaar gegild (overdag maar ook ’s nachts ja, waarvoor duizendmaal excuses), maar zijn tuttie bleek echt de grootste troost te zijn op de momenten dat hij het nodig had. Dichtbij mama en zijn tuttie, dan was het goed. Soms voelt het als een zwak excuus, maar ik deed alles om mijn baby die zoveel pijn had gerust te stellen.

Kleine baby’s worden grote jongens

Inmiddels zijn we ruim drie jaar verder en is het kleine monster geen baby meer, maar een grote jongen. In de tussentijd is er veel veranderd. Otis kletst de oren van mijn kop, zegt soms netjes wanneer hij moet plassen en eet sporadisch iets groens. Wat nog wel hetzelfde is: Tuttie; zijn grote vriend. Ik schrijf Tuttie met een hoofdletter, omdat de speen voor hem geen voorwerp meer is. Het is bijna een mens, een echte vriend, voor wie hij zonder erover na te denken door het vuur gaat.

Mijn peuter en zijn speen

Mijn peuter zit op logopedie, dus ik heb een goede stok achter de deur om van The Tuttie af te komen. Het ging overdag super goed en hij had hem eigenlijk nog alleen in de nachten. Toch is het er stiekem weer een beetje ingeslopen dat hij zijn speentje overdag soms ook krijgt. Vooral als hij hysterisch overstuur is en ik het geduld niet meer kan opbrengen om hem zelf te kalmeren. Nog erger dus, want dat is eigenlijk mijn eigen probleem en daar heeft hij niets mee te maken.

Soms gebruik ik zijn geliefde Tuttie om Otis binnen drie seconden van hysterisch overstuur, naar zen voor zich uit starend te krijgen. Binnen een paar minuten weet ik het ding, soort van onopvallend, weer te ontfutselen. Tuttie krijgt van Otis vaak een onthaal, waar menig tranentrekker een puntje aan kan zuigen. ‘Tuuuuttttiiiiieeeeee!!!’ en het verslavende bonk plastic wordt nog net niet dood geknuffeld.

Weg met de speen

Ik weet het maar al te goed. Ik zou moeten doorzetten, bla bla bla. Tuttie moet uit zijn systeem en weg uit ons huis. Alleen krijg ik rode vlekken in mijn nek van het idee eraan. Diverse tactieken schieten door mijn hoofd.

Anti-speen tactieken

Ik hoor goede verhalen over betalen met spenen bij de speelgoedwinkel. Dan mag meneer zelf iets uitkiezen en kan hij zelf betalen met een speen. Mijn kind is alleen niet gek en laat volgens mij nog liever zijn linkerarm afhakken dan dat hij gaat betalen met zijn geliefde Tuttie.

Uiteraard heb ik ook boekjes over speentjes. Alleen heeft hij het dan vol trots over die ene grote jongen die nog wél met zijn Tuttie loopt. Alle baby’s met spenen en andere speenloze karakters worden compleet genegeerd. Overduidelijk gaat hij voor de underdog, de slimmerik!

Als ik voorstel dat de nieuwe baby van vrienden echt een Tuttie nodig heeft, dan is zijn antwoord dat ze die maar zelf in de winkel moeten gaan kopen. Als ik opper om zijn exemplaar op te sturen naar arme kindjes die geen tutties hebben trekt hij spontaan wit weg en zet het vervolgens op een brullen alsof hij door alles en iedereen achtergelaten wordt.

Cold turkey

Cold turkey is natuurlijk keihard, maar zal dat dan de enige manier zijn? Ik heb het ‘geluk’ (het ligt eraan hoe je het bekijkt) dat mijn kind erg volhardend is. Een eigenschap om trots op te zijn, maar in deze ‘weg-met-de-speen-fase’ maakt dat het niet gemakkelijker. Waar ik velen hoor over drie dagen flink doorbijten, zal het bij mijn koppige exemplaar eerder drie weken zijn. Van het idee alleen al word ik bloednerveus.

Ik moet mezelf vermannen en een schop onder de kont geven. Dit is niet onmogelijk en het moet gewoon gebeuren! Dan herinner ik me opeens dat ik zelf ook lang een speen had. Dat was toen ook een drama om er vanaf te komen, zegt mijn moeder. Van wie zou mijn Otis het toch hebben?

De spenen maffia

De spenen maffia

Je kent ze vast wel. Die afkeurende blikken van andere moeders als je kind een speen in heeft. Ik heb deze moeders omgedoopt tot de spenen maffia! Vandaag was ik bij een vriendin en hadden we het over die afkeurende blikken. De blikken die je het gevoel proberen te geven dat je faalt in je opvoeding.

Steek onder water

Na die blik komt er vaak een opmerking als ‘Hoe oud is Kees ook alweer?’. Net even die steek onder water om te laten voelen dat het niet oké is dat jouw kind nog een speen heeft. In Otis vocabulaire ontbreekt het woord speen, maar is dit object gebombardeerd tot ‘tuttie’!

Peuter geen puber

Even een status update: die vriendin en en ik hebben beide een zoontje. Ze zijn nog lang geen 16, dus wij vinden dat we ons nergens zorgen over hoeven te maken. Die steken onder water en afkeurende blikken kunnen ons gestolen worden. Whatever Jerry, ieder kind heeft zijn eigen ding. De mijne een speen en de jouwe gilt als een speenvarken. Dat denken we dus alleen, maar we houden netjes onze mond.

Mom shaming

Wie zijn zij om ons te veroordelen? Onze zoontjes hebben de respectabele leeftijd van TWEE jaar oud. Ze spelen dus nog geen Für Elise op hun Little Tike piano’s en spreken ook nog geen vloeiend Spaans. Ze lopen er ook echt niet 24 uur per dag mee rond. Het is voor hen een troost die ze op sommige momenten nog nodig hebben. Natuurlijk kunnen we het ze keihard afleren, die rotdingen weggooien en even doorbijten. Waarom zouden we?

Op de brandstapel

Onze jongens zijn super gevoelig en weten zich vaak geen raad met hun gevoelens en emoties. Op zo’n moment kunnen we ze gerust stellen door ze een kwartiertje een speen te geven. Zijn we dan gelijk ontaarde moeders die op de brandstapel moeten of een nekschot krijgen? Gelukkig leven we niet meer in de Middeleeuwen in dat geval!

Spenen maffia

Ik heb nieuws voor je: shoot me! Als ik mijn kind wil troosten door hem zijn tuttie te geven, dan bepaal ik dat lekker zelf. Wij zijn verantwoordelijk voor de opvoeding van onze kinderen en niemand anders. Wat die anderen daar dan ook van vinden. Laat de spenen maffia maar wakker liggen ’s nachts, compleet geshockeerd doordat ze een kind van twee met een speen zien lopen. Ik slaap er geen minuut minder om!

 

Funky verantwoorde spenen voor het gebit

Funky verantwoorde spenen voor het gebit

Ik hoor het je denken… Spenen zijn NOOIT maar dan ook NOOIT goed voor het gebit. Oké, dat snap ik, maar duimen is dat ook niet. Als je dan toch aan spenen moet, dan liever één waarbij ze in ieder geval het gebit in het ontwerp hebben meegenomen toch?

Tutties zijn heilig

Hier in huis zijn tutties (oftewel spenen) nog steeds een hot topic. Niet ideaal, dat realiseer ik mijzelf, maar onder het mom van ‘choose your battles’ zijn er andere issues die eerder aangepakt moeten worden. Ik heb al reacties voorbij zien komen als: dat ziet er toch niet uit, een kind van twee met een speen. Prima, shoot me, maar ik vind op dit moment andere dingen belangrijker om mijn zoon te leren in plaats van dat hij zonder zijn tuttie moet doen als hij over zijn toeren is. Hij loopt er heus niet non-stop mee rond, maar heeft hem ook niet alleen voor het slapen.

Tactiek

Ik moet wel toegeven dat ik een bepaalde tactiek hanteer. Er was een moment dat hij serieus met acht spenen in bed lag, voor het geval er zeven stuks uitdonderde in de nacht. Trust me, als je kind niet slaapt probeer je werkelijk alles! Inmiddels zijn dat er nog maar twee en zijn er hier en daar wat in de strijd verloren gegaan, kwijt geraakt of kapot gebeten. Ik ga geen nieuwe meer kopen, op is op. We zullen zien hoe dat gaat… (ik krijg er nu al rode vlekken van in mijn nek).

suavinex verantwoorde spenen

Medisch verantwoorde spenen

Dit merk Suavinex kwam ik tegen en blijkt zich al ruim twintig jaar te focussen op kinderverzorging. Deze spenen zeggen ‘medisch verantwoord’ te zijn en hebben geen invloed op de stand van het gebit. Voor zover dat mogelijk is, zouden alle kleine beetjes meegenomen zijn toch? Ze zijn geschikt vanaf anderhalf jaar oud en vielen mij op door de leuke designs!

Limited edition spenen

Er zijn onwijs veel leuke prints in deze collectie spenen en ze hebben regelmatig limited editions ertussen zitten! Je kunt het thema of de kleur dus aanpassen op je outfit: vlinders dino’s, vogels en indiaantjes. Er zit vast iets tussen waar jouw kleintje warm voor loopt. Het is dat ik mij stevig vastklamp aan mijn tactiek, anders hadden de dino speentjes hier wel gepast!

Deze verantwoorde spenen zijn verkrijgbaar bij de webshop Villa Kakelbont vanaf €4,95.