Verhuizen naar je oude huis als alleenstaande moeder

Verhuizen naar je oude huis als alleenstaande moeder

Otis en ik zijn verhuisd! Voor Otis is dit een nieuw huis en voor mij een oud huis. Hier woonde ik al voordat ik naar Dubai ging en voordat ik Otis had. Nu woon ik hier weer als alleenstaande moeder. Toch gek om hier weer terug te zijn…

De laatste keer in mijn eigen huis

Daar lig je dan, voor het eerst weer in je oude slaapkamer. De laatste keer dat ik hier sliep was ik bloednerveus. Het huis was praktisch leeg en ik had mijn baan opgezegd. De wekker zou gaan om 4:00, want ik moest op tijd op Schiphol zijn. Ik ging namelijk emigreren naar Dubai.

IMG_3414Relaties en de liefde

Nadat mijn vorige relatie vlak voor mijn 30ste verjaardag na bijna 6 jaar over was, vroeg ik mij af of ik ooit nog gelukkig zou worden. Dat ik 30 werd was toch wel een ding voor mij en dat zo vlak daarvoor alles op zijn kop stond hakte er behoorlijk in. Ik had ook de droom om moeder te worden, dus dat leek op dat moment ook verder weg dan ooit. Toch leerde ik al binnen een half jaar een nieuwe liefde kennen via een datingsite en het leek te mooi om waar te zijn. Dat dit nog kon! Hij kreeg een baan aangeboden in Dubai en na een weekend citytrip besloten we ervoor te gaan, ondanks dat we elkaar op moment van emigreren nog maar 10 maanden kenden. Ik zegde mijn baan op en daar ging ik, de liefde achterna. Vlak daarna raakte ik zwanger en toen we daar een jaar woonde werd Otis geboren.

Toekomstbeeld

Gezien de titel snappen jullie dat dit helaas niet zo gelopen is als ik gehoopt had. Zonder op de details in te gaan heb ik ervoor gekozen om niet door te gaan met deze relatie. Ondanks dat het mijn eigen keuze is, is dit niet hoe je je eigen toekomst voor je ziet. Ook ik hoopte dat dit mij niet zou overkomen, maar toch is het zo en dat is best confronterend.

Alleenstaande moeder

Alleenstaande moeder zijn is zwaar. Waar ik van vriendinnen berichtjes krijg met: ‘X ligt puppie op bed, he he even zitten’ heb ik dat niet, nooit. Het gezin bestaat uit Otis en ik en daar moeten we het mee doen. Ik geniet onwijs van hem, maar hij is wel een baasje met het temperament van een wilde stier en het geduld van een een dozijn kinderen die de ijscoman de straat in horen rijden. Kortom: pittig dus!

Nu dus een nieuw begin voor ons met hopelijk veel rust. Wie weet gaat hij hier wel beter slapen… Wish us luck!

Stiekem een normaal gezin willen zijn

Stiekem een normaal gezin willen zijn

Een paar maanden na de geboorte van mijn zoontje is ons prille gezin uit elkaar gevallen. De reden hiervan laat in in het midden, maar door deze keuze heb ik lang niet geweten hoe het is om een ‘normaal gezin’ te zijn, als single moeder.

Wat is normaal?

Ondanks dat het uit elkaar gaan een keuze is die je zelf maakt, kan het achteraf nogal confronterend zijn. Niet dat je niet achter je beslissing staat, maar je wordt wel overal om je heen geconfronteerd met ‘blije of complete gezinnen’. Een normaal gezin bestaat tegenwoordig helemaal niet standaard uit een vader, moeder en kind(eren) natuurlijk. Er zijn zat single papa’s, single mama’s, gezinnen met twee moeders of met twee vaders. Gezinnen met biologische kinderen en zonder. Het maakt tegenwoordig allemaal niet zoveel uit.

Confronterend

Wat ik als single moeder erg confronterend vond is dat je vaak alleen met je kindje iets gaat doen. Ook al zijn daar soms vrienden bij of opa’s en oma’s. Vaak ging ik ook met Otis samen op pad. Naar het strand, naar de kinderboerderij in het grote bos of naar een meertje. Hoe leuk we het ook samen hadden, want we genoten dan echt wel, toch zag ik altijd completere gezinnen. Gezinnen met twee opvoeders, die dingen samen konden delen of overleggen. Dan rende de ene weer achter de blije peuter aan en dan de ander. Dat had ik niet en ik had ook geen flauw idee hoe dat was.

Happy times

Rapapapaaaaaa: big news! Tegenwoordig weet ik dus wel hoe dat is! Er is een jaar geleden iemand in mijn leven gekomen waar ik heel erg gelukkig mee ben. Iemand waar ik een ontzettende klik mee heb, die mij neemt en ziet zoals ik ben, die mij steunt en vertrouwd, waar ik ontzettend mee kan lachen en heerlijk mee kan kletsen. Een man die heerlijk kan koken en die net zoveel van mijn zoontje houdt als van mij. Dit is een liefde waarvan ik denk: zo hoort het dus te zijn en dit gun ik iedereen! Wow, dat mij dat mag overkomen!

Een normaal gezin

Uiteraard doen we ook regelmatig iets met zijn drieën. Wat was dat een ervaring de eerste keren! Ik voelde mij net een ‘normaal gezin’ en had zo’n gevoel van: Kijk dan even allemaal! Ik ben ook een gezin! Een single moeder met kind is ook zeker een gezin, maar het is zo fijn om dingen met elkaar te kunnen delen! Te overleggen over bepaalde zaken en elkaar dingen uit handen te nemen! Er ging een wereld voor mij open en ik geniet er ontzettend van…

Geluk zit in de kleine dingen

Als we weleens met mensen aan de praat raakten zeiden ze: Oh, jullie zoontje is ook blond! of tegen Otis Ben je lekker met papa en mama op stap? Ik hield dan mijn mond en zei niets over het feit dat het alleen mijn zoontje was. Ik voelde mij dan zo gelukkig met het feit dat mensen ons als gezin zagen dat ik dat niet wilde verstoren. Geluk zit in de kleine dingen, die voor anderen vanzelfsprekend zijn.

5 x anders als alleenstaande moeder

5 x anders als alleenstaande moeder

Alleenstaande moeder? Check! Heb ik hier dingen van geleerd? Jazeker! Ook al weet je soms echt niet wat je moet doen, je bent sterker dan je denkt! Voor jullie zette ik 5 dingen op een rij die veranderen als je alleenstaande moeder of ouder bent.

1.Je leven wordt voor je geleid

Tot op zekere hoogte natuurlijk, want je kiest zelf voor een kind. De meeste alleenstaande moeders hebben kun kindjes het grootste gedeelte van de tijd, zoals ik. Otis vader is eens in de 5-6 weken een paar dagen in Nederland en dat zien ze elkaar, maar de rest van de tijd is het een one-man-show. Waar je in een gezamenlijke gezinssituatie bepaalde zaken deelt, draait alles nu alleen om jou. Eten, verzorgen, opvoeding, slapen, werken, opvang, knutselen, leuke dingen doen, huishouden, alles draait om je kind die je de gelukkigste ter wereld wilt maken.

2. Balans

Tja, waar je in een ‘standaard’ situatie met twee ouders in één huis af en toe nog wat tijd voor jezelf kunt vinden (of überhaupt alleen naar het toilet kunt gaan), is dat als alleenstaande ouder wat lastiger. Er moet gelijk een oppas aan te pas komen (opa en oma) en guess what, die hebben ook een sociaal leven. Ze willen uiteraard altijd helpen als ze tijd hebben, maar tijd voor jezelf is het eerste wat erbij in schiet in deze situatie.

3. Je mag niet ziek worden

Nooit niet, want dat gaat niet. Kinderen moeten naar de opvang, er moet gewerkt worden en de wasmand is altijd vol. Opa’s en oma’s werken ook gewoon nog in mijn geval, dus ziek zijn is geen optie. Tanden op elkaar en in een iets lagere versnelling doorgaan, beter wordt het niet.

4. Je moet nog sterker in je schoenen staan om ‘Nee’ te zeggen

Je doet het alleen, dus je bent in je eentje consequent. Niemand die het even overneemt, jij bent degene die je kinderen opvoed. Of er nu een driftbui achter jouw ‘Nee’ aankomt en of je nu thuis bent of in de supermarkt staat…

5. Je zal gaan twijfelen aan jezelf

Doe je het wel goed? Je kunt niet even snel overleggen over bepaalde dingen qua opvoeding, dat moet altijd achteraf. Hoe vaak ik niet denk: Time out! Je wilt het allemaal zo goed doen, maar wat is goed en wat is slecht?  Ik heb nieuws voor je: je doet alles met de beste intenties. Ieder kind en iedere aanpak is anders, dus je doet het goed!

Iedereen moet zijn eigen weg vinden als alleenstaande ouder. Iedereen zal ook dezelfde gevoelens hebben van schuld  (je kind niet de standaard gezinssituatie kunnen bieden) en twijfel (doe ik het wel goed). Zolang je voor je kinderen zorgt met alle liefde die je hebt, ben je de beste ouder die zij zich kunnen wensen!

Als mijn kind er niet is

Als mijn kind er niet is

Ik weet niet beter dan dat ik altijd met Otis samen ben. Alle leuke, maar ook alle pittige momenten komen alleen op jouw schouders terecht als single moeder zijnde. Dat is niet erg, ik weet niet beter. Toch zijn er natuurlijk best situaties dat ik snak naar een moment voor mezelf.

Kleine crew

Otis en ik zijn vanaf zijn geboorte onze eigen kleine crew. Wij tegen de rest van de wereld. We zijn een team, een duo en super close, zoals waarschijnlijk de meeste moeders zullen zeggen over de band met hun kind. Toch voelt het in ons geval nét even anders, omdat we elkaar nodig hadden en alles echt samen gedaan hebben. Just the two of us.

Moment voor jezelf

De vader van Otis is regelmatig in Nederland en dan gaat mijn grote liefde natuurlijk naar zijn vader toe. Dan zijn er wat momenten voor mezelf en hebben we het over zes uur op een dag dat ik niet bij hem ben. Je zal wel denken: die Clau gaat los, shoppen, naar de kapper, afspreken met vriendinnen, op terrassen hangen etc. Ja, op dat soort momenten kan ik weer even gewoon Claudia zijn, alleen is het niet zo simpel. Op deze momenten zoek ik afleiding.

Als mijn kind er niet is

Als mijn lieve aapie er niet is, dan voel ik mij onrustig, doelloos en zoekend. Waar ik dan eindelijk kan doen en laten wat ik zelf wil, ben ik eigenlijk niet meer mezelf. Ik voel mij leeg en geamputeerd zonder mijn kind. Dat zal vast niet gezond zijn, maar zo is het nu eenmaal. Ik zoek dus afleiding als mijn kind er niet is, als een gek aan het werk, afspreken, buiten de deur zijn, alles zolang ik er maar zo min mogelijk aan denk.

Kop in het zand

Ik ben er niet goed in, zonder Otis zijn, terwijl je zou denken dat het de normaalste zaak van de wereld is. Hopelijk is het gewoon iets dat went, daar houd ik mij maar aan vast. Gelukkig is hij nu nog klein, maar dat beloofd wat als hij op een dag het huis uit gaat, ik krijg spontaan rode vlekken in mijn nek… Ik probeer mijn eigen leven te leiden op de momenten dat Otis bij zijn vader is, maar dat gaat nog niet zo goed. Voorlopig mag ik van mezelf nog even keihard mijn kop in het zand steken en afleiding zoeken totdat het beter gaat. Koffie doen dan maar?

Mijn kind heeft gescheiden ouders

Mijn kind heeft gescheiden ouders

Dat was natuurlijk niet de bedoeling toen ik de zwangerschapstest deed en eigenlijk zelf al wist wat de uitslag zou zijn. Op het moment dat je erachter komt dat je zwanger bent en staat te stuiteren van geluk, dan denk je: dat overkomt mij niet. In mijn geval dus wel en heeft mijn kind gescheiden ouders.

Schuldgevoel
Natuurlijk wil niemand dat voor zijn kind. Helaas loopt het leven soms wel zo, om wat voor reden dan ook. Als alleenstaande moeder voel ik mij vaak schuldig naar mijn zoon toe. Ik kan hem toch niet het ‘standaard gezinsleven’ bieden, zoals dat is bij de meeste van zijn vriendjes en vriendinnetjes. Aan de andere kant, wat is tegenwoordig een standaard gezin? Er zijn zat ouders die uit elkaar zijn, samengestelde gezinnen of gezinnen met twee vaders of twee moeders. Iedere situatie en ieder kind is anders en daar moet je als ouder op inspelen.

Privé
De reden dat wij als ouders uit elkaar zijn houd ik voor mezelf. Ja, zelfs als blogger die toch best veel online deelt zijn er zaken die privé blijven. Er zijn maar twee mensen die precies weten wat er gebeurt is en waarom deze weg is ingeslagen. Er zullen vast mensen zijn die hier een mening over hebben en dat is prima. Op bepaalde momenten in je leven moet je een keuze maken. Het moment dat twee mensen uit elkaar gaan is al verdrietig genoeg, laat staan als er een kind bij betrokken is.

Toekomst
Het feit dat wij als ouders van Otis uit elkaar zijn, betekent niet dat we niet allebei stapelgek zijn op dat kleine jongetje. Hij staat voor ons altijd op de eerste plaats en we doen er allebei alles aan om te zorgen dat het goed met hem gaat. Wat in ons geval scheelt is dat de baas niet beter weet als dat wij gescheiden wonen. Zijn vader woont en werkt in het buitenland en komt zo vaak als hij kan naar Nederland om tijd met hem door te brengen. We proberen dan ook altijd een dag iets samen te doen, als ‘gezin’. Zolang het belang van Otis centraal staat en wij als gescheiden ouders het contact goed kunnen houden, dan is dit zijn wereld en weet hij niet beter.

Ondanks dat schuldgevoel, vind ik dus dat we het best goed doen.